MIJN VITAMINEBRON

Veel vrije dagen

2005-05-18T10:50:00.000-07:00

Onverwacht was het weer stil op het werk. Gelijk vrije dagen opgenomen. Wat een weelde!
's Morgens eerst op mijn gemak opstarten met een stevig ontbijt en een krantje.
Daarna het web afstruinen naar geschikte geocaches. Route samenstellen en gegevens er bij zoeken en uitprinten.
Daarna is het de fiets pakken en gaan. De hele dag, elke dag minstens 100 km gefietst en vele caches aangedaan in de flevopolder, rond Ermelo, overal waar mogelijk. Vier heerlijk lange dagen.
Zaterdag was ook heerlijk weer maar ben ik met mijn wederhelft naar een paardenwedstrijd geweest in Hoogland. Met pinksteren kon ik weer elke dag 75 km fietsen en nog een cache doen.

Een achterspaak vervangen.
Ook heb ik nog een poging gedaan om een eenvoudig demontabel dak te maken van een halve plastic regenton. Dit is maar ten delen gelukt. Het is gewoorden zoals ik het al een tijdje in mijn hoofd had, maar het is nog niet helemaal naar mijn zin. Komt tijd komt raad. Rustig aan.

Eindelijk heb ik ook uitgevogeld in de avonduren hoe ik mijn GPS moet uitlezen en de gegevens verwerken tot kaarten en grafieken. Het geheugen begon aardig vol te lopen.
Grappig om al de routes van de laatste tijd weer te zien en te beleven op het scherm.

Deze week mijn eerste mijlpaal bereikt op deze ligfiets: 10000 km

Friesemerentocht 2005

2005-05-08T01:23:00.000-07:00

Een onverwachte wending voor mij.
Dit lange hemelvaartweekeind is anders gelopen dan geplant. Veel regen en wind.
Oorspronkelijk had ik oren naar de oproep voor een velomobieltoertocht in het noorden van het land. Waarom is de deelname daar minder dan dan in het midden van het land georganiseerde tochten?
Toch stond mij de afstand er naartoe mij eerst tegen. Organisator Peter de Rond liet ook duidelijk doorschemeren dat er stevig werd door gereden (35 km/ uur kruissnelheid). Je krijgt dan al op voorhand een natuurlijke selectie dat de tragere velomobielen en mindere racetalenten wat schuchter worden. Ook de aangekondigde afstand van 150 km is even slikken.

Mijn wederhelft had een paardenconcours in Bennekom die zaterdagmiddag. De ligfietsklub Mooi Bennekom had in de ochtend een korte rustige toertochtje (20 km/uur) van 65 km in de pen. Kon ik daarna op tijd haar kunsten nog zien.
De startvoorwaarden zijn erg streng maar begrijpelijk. Een voorwaarde was een weersvoorspelling van minder dan 60% kans op regen en wind onder kracht 5.
Nou daar werd ruim aan voldaan. Toertocht afgelast!

Deze weersomstandigheden mogen op een velomobilist geen indruk maken.
Dus toch maar op de bonnefooi naar het noorden getrokken. De Alleweder past inmiddels in de auto sinds de Afsluitdijkrace. Dus de lange weg er naartoe was geen excuus meer.
Het enigste wat mij nog zorgen baarde was de snelheid in kombinatie met de afstand van de tocht.
Even op de deelnemerslijst gespiekt. Guus van Schoot (appelweder) en 2 Versatiles. Nou als zij het kunnen dan kan ik het ook, dan ben ik niet de enigste waar op gewacht moet worden. Dat bleek een vergissing!

In huize de Rond te Jutrijp zat de keuken mutvol. Ik viel midden in een gezellig ontbijt/ koffieronde en kon zo aanschuiven. Eerst zag ik wat gezichten vragen wat doe jij hier? Maar er waren ook vele bekende tussen die spraken: wat leuk, jij ook!

Bij vertrek gelijk een stevig tempo, maar het ging lekker na de eerst kilometer wennen.
Ik kon goed merken dat ik de aandrijflijn deze week goed schoon gemaakt en gesmeert (teflon) had. Stil en soepel ging het. De kruissnelheid tussen de 30 en 35 km/uur kon ik met gemak volgen tussen al die Questen.
Guus bleek een de probeer Quest mee te hebben dus die blies zijn partij goed mee. De Versatiles zijn duidelijk niet te onderschatten. Rob is beresterk en ging zo mogelijk nog harder dan Peter als voorrijder. De andere Versatile reed achterin dus die moet ook aardig de gang er in gehad hebben.
We hebben maar een regenbui gehad vanaf 10 uur bij de start tot 75 km verder in Oosterzee.
Het regende ook lekke banden. Gezien de aantal stops dacht ik 4 stuks. Dat is niet fijn voor de bandenwisselaar maar ook voor de wachtende. Zolang je rijd ben je wel nat maar het is warm water. Bij zo'n stop koel je behoorlijk af. Mijn Alleweder is duidelijk toe aan een nieuw zeiltje of misschien wel een kap. Hij is duidelijk niet waterdicht meer.

Het eerste stuk zag ik hoofdzakelijk bruggen tot Joure. Het Sneekermeer heb ik gemist. De doorgang in Terhorne (kameleondorp) gaf het eerste Friesland-waterland gevoel. Verkleumde watersporters in zeilpakken en toeristen die beter thuis bij de kachel konden blijven.
Het ronden van het Tjeukemeer gaf mooie zicht op sluizen, bruggen en waterverkeer.
Ergens hebben we nog een stop gemaakt voor koffie. Inwendige mens versterken ging helaas niet, de keuken was niet open.

Het uitzicht werd als maar weidser (of kwam dat omdat het minderde met regenen)
Prachtige boerderijen met enorme schuren, rijk versiert. Grote kuddes paarden die aan de haal gingen voor het het lange gerekte lint van bond gekleurde velomobielen. We waren getuigen van diverse 'stampedes' van koeien.

In een stuk prachtige oud beuken bos moest ik even de neiging onderdrukken om uit te stappen en op mijn rug een half uurtje onder het zonbelichte bladerdak te dromen.
We zoefde maar voort over jaloersmakend breden en vlakke fietspaden. Hele stukken ook gewoon lekker op de rijbaan tussen het verkeer. Met zo'n grote groep durf ik dat wel. Het schoot lekker op.
Met de zon erbij kwam ook de wind opzetten. Daar werd het voor mij gaande weg zwaarder. De 30 km/u werd echt mijn absolute topsnelheid. Met veel slipstreamen en mijn plek voorin opeisend. Ik wilde zo min mogelijk tempowisselingen door het harmonica effect.
Conditioneel was het geen punt maar ik haal de snelheid eenvoudig niet meer.

Een verrassing was Balk. Wat een prachtig oud centrum. Ik weet niet waarom we daar even stil stonden maar ik vond het helemaal niet erg. Het winkelend publiek ook niet. Wat een bekijks hadden we daar.

Het Slotermeer werd gerond en er was afgesproken dat we daar de route zouden afkorten.
Op de laatste brug had ik even niet meegekregen dat kopgroep waar ik mij steeds in bevond nog even wilde raggen in de polder.
De achterste groep werden door Peter opgevangen de korste weg naar Jutrijp.
Ik heb me uit de naad gefietst om de kopgroep te volgen maar moest eenvoudig weg lossen in de wetenschap dat de andere nog achter mij zaten. Groot was mijn verbazing dat iedereen allang binnen was. Alleen de blindmakend groene Versatile was het rode licht.

Binnen bij de famile de Rond was de dis al overvloedig gedekt. Daar had ik niet op gerekend (ik dacht dat dat voor de overnachters was) thuis wachte mij een heerlijke pan macaroni, daar kon ik mijn vrouw moeilijk mee laten zitten.
Geweldig goed geregeld en verzorgt allemaal. Maar ook dit evenement dreigt groter te groeien ondanks dat de snelheid en afstand niet voor iedereen is weggelegd of zal aanspreken.
Dit jaar 20 deelnemers. Hoe zal het volgend jaar zijn?
Het frieslandschap is dermate mooi en het parcours van hoge kwaliteit dat het mij in elk geval blijft trekken.

AFSLUITDIJKRACE

2005-04-24T00:29:00.000-07:00

De rit is gereden de strijd gestreden.
Bovenal het was fantastisch mooi weer, zelfs de licht oostelijk bries als tegenwind maakte deze versie van de race niet extreem zwaar.
De zon deed volop zijn best om de wereld er prettig uit te laten zien. De temperatuur was zeer aangenaam om te wachten, maar niet te warm om te presteren.
Komisch was de situatie bij de geopende sluis. Een gezellige chaos. Maar wat geeft dat, ik kwam weer op adem, tijd voor een slokje en een praatje. Even genieten van het zonnetje met het zeiltje open en weer weggeschoten.
Twee races op een dag voor de prijs van 1. Mijn gemiddelde lag op dat moment op 34.9 km/uur. Dat ging heel lekker.

Na de sluis werd de situatie anders. Veel klimmen, slechter wegdek veel verkeer die mij hinderde (dat is gewoon pech hebben)
Ik moest 4 keer gewoon stoppen, stilstaan en weer optrekken, dat noem ik niet racen maar forenzen.
Na 3 verkeersdrempels en nog een lang stuk na Zurich waar de tegenwind en vermoeidheid zich liet gelden, was mijn gemiddelde gedaald naar 33,8 km/uur. Ik klokte een tijd van 1 uur en 6 minuten.
Mijn streven was binnen het uur te finischen, maar met deze tegenvallers zat dat er gewoon niet in. Dat hoort bij bij zo'n race op een dijk waar de wisselende elementen zich tegen je kunnen keren.

Op de camping heerste een gezellige lome sfeer in de zon en het gras met een drankje en hapje. Het wachten op de uitslag was zeker geen straf, al begon de tijd wel te dringen.
De officiele uitslag viel erg tegen en trek ik ook sterk in twijfel.
1 uur 16 minuten met een gemiddelde van 29,8 km/uur een 9e plaats uit 10 deelnemers (voor wat het waard is ik rij met mijn Alleweder tegen Questen met koepel)
Nee, die tijd klopt echt niet. Maar het blijft een tijdrit hoofdzakelijk tegen jezelf niet in directe confrontatie tegen andere deelnemers van de race. Tijden naast elkaar leggen heeft ook niet veel zin omdat het startveld te veel verschilt van elkaar.

Met mijn eigen meting ben ik zeer tevreden. Daar meet ik tenslotte elke dag mee. Ondangs de tegenwind heb ik voor mijzelf een bijzonder scherpe persoonlijke tijd neergezet die ik kan vergelijken met andere deelnemers van de race.
Ik heb weer veel geleerd van anderen en mijn eigen prestatie zodat ik weer mijn verdere training daarop kan richten.
In elk geval ligt mijn PR van de LEL (gem.31,4 km/u) voorlopig aan diggelen. Natuurlijk blijven de LEL en de Afsluitdijk niet vergelijkbaar. Ik kan dus meer en waarschijnlijk nog beter.
En daar ga ik voor.

Tijdritten op de openbare weg zijn hoofdzakelijk een race tegen de klok, jezelf en de elementen. En niet tegen de andere deelnemers. Dat maakt het voor mijn juist zo leuk

Veel veranderingen

2005-04-11T11:48:00.000-07:00

De afsluitdijkrace zit er aan te komen.
Heel langzaam beginnen de knieen en spieren te herstellen.
Steeds bewust niet harder gefietst dan 25 km/uur in hoog toerental.
De enige training in dit stadium is de volume training van 230 km in laag tempo.
Meer zit er even niet niet. mijn weekgemiddelde is 21 km/uur
Direct na de pasen heb ik de fiets grondig schoon gemaakt en de winter er uitgepoetst.
De banden van de voorwielen zijn nu vredestein Monte Carlo.
Ze lijken mij wat smaller en met minder profiel geschikt voor de zomer en wedstrijden.
Wel zit er een vervelende hoogteslag in beide banden.
De Swalbe marathon zijn nog niet helemaal op na 7000 km maar rijden nu wel vaker lek.
Ze zitten vol scheuren en keepjes (z.g. snakebites) Ze zijn ook schuin afgesleten door de schuine stand van de wielen. Het loopvlak is erg breed geworden. Goed voor reserve banden.

De achterrem heb ik vervangen voor een hoefijzer beugelslot.
Die rem gebruik ik nooit en liep telkens aan. Zelfs tegen de band wat een klapband veroorzaakte.
Nu kan ik de fiets echt op slot zetten (de sleutel zit er al in) en de fiets gaat niet uit zichzelf wegrijden. Als handrem gebruik ik het dwarspalletje van de beide vooremmen.

Overigens het rechter wiel remde niet. Het stuitje op de remkabel bij de trommel was verdwenen. Nu zit er een nieuwe op met een tyrib geborgd.
Heel vervelend, de fietscomputer deed het niet meer. Ik was al een tijdje niet tevreden over het ding. In een opwelling maar een nieuw gekocht van Cateye. Deze kan tenminste de gemiddelde snelheid aangeven en gaat uit als de fiets een tijd stil staat. Ik heb nu 8750 km afgelegd sinds 1 oktober 2004.

De Mirageset boven mijn hoofd heb ik vervangen voor een windzak. Voor verlichting heb ik 's zomers genoeg aan de halogeenkoplamp in de neus. Scheeld weer een accu en luchtweerstand.
Deze week al weer kortstondig boven de 40 km/uur gereden. Kruissnelheden hou ik bewust net onder de 30 km/uur. Dit wil ik aan houden tot de Afsluitdijkrit.
Afwachten wat het weer gaat doen en hoe de wind staat die dag. Ik kan ook nog niet beslissen of ik eerst vanuit Harlingen kom fietsen als warming-up of gelijk in Den Oever voluit ga.
Ik hoop ergens op iets meer dan 1 uur binnen te komen, maar veel is gelegen aan de weersomstandigheden. Spannend!

Op naar de lente

2005-03-29T10:32:00.000-08:00

Niets geschreven is niet niets beleeft.
Ik heb een beetje gespaart. De dagelijkse tochtjes van en naar het werk natuurlijk.
Zondag 20 maart was de landelijke ligfietsdag. Wij zijn naar de ligfietsshop Tempelman gegaan.
Deze dag 161 km gefiets met een gemiddelde van 29,7 km/uur.
Dat kon ik de volgende dag merken. De knieen weigerde dienst.
Verder de hele week mijzelf ontzien. Voor het eerst had ik ook geen zin om te fietsen.
Vrijdag begon het paastreffen. De aanhanger beladen (50 kg) en richting Harskamperdennen vertrokken. Dat ging redelijk goed. De gang was er behoorlijk uit. maar ik merkte dat mijn knieen zich hersteld hadden.
Dat weekeind nagenoeg niet gefietst maar de geocache 'het hoogtepunt' gedaan.
2e paasdag de terugweg ging veel beter. Constant 25 km/uur gereden met de aanhanger.
Deze week wil ik weer het normale ritme opnemen.

Sneeuwpret

2005-03-03T08:41:00.000-08:00

LEUK, leuk, leuk!!!
Wat genieten weer. Heerlijk die reacties op dit weer. Iedereen bromt wel maar
vind het eigenlijk prachtig om te doen.
Na 2 lange dagen hard werken, zomaar ineens stilte op het werk. Gelijk de
rest van de week 3 ADV dagen opgenomen. Dit weekeind geen dienst dus ik ben
volledig vrij om te gaan en te staan waar ik wil.

Vanmorgen eerst genoten achter het raam van de neerdwarrelde vlokjes met een
lekker bakkie en een punt appeltaart (op de bukfiets gehaald bij appie)
Nadat de schooljeugd op school zat, m'n gele kogel (zoals een steenhouwer hem
altijd noemt)gepakt.
De omstandigheden waren ideaal; schoon wegdek/fietspaden schitterend wit
landschap. Heerlijk stil. Sneeuwvlokjes die opwaaiend, dansend en krioelend
rond mijn hoofd gingen. (De Alleweder heeft wat meer wervelingen helaas dan
de Q/M) Alleen achter brak hij wat uit op gladde nieuwe rotondes. Toch nog
even een rondje Voorthuizen-Harderwijk-Nieuw Millingen-Voorthuizen gedaan in
105 minuten. Zeg 31 km/uur gemiddeld? Bij de Ermeloseheide lagen toch wel wat
dikke stuifduintjes over het fietspad wat enkele sneeuwproppen in de
wielkasten opleverde. Weer die Sram schakelnaaf vast. Gelukkig bleef de
derailleur het wel doen, al schakelde hij af en toe spontaan naar een andere
versnelling door de klompen ijs die aan de achterbrug en tussen de spaken
zaten. Gelukkig vielen die plakkaten er spontaan tijdens het rijden er weer
vanaf zodat ik maar een keer ben uitgestapt om de boel te inspecteren.

Morgen weer!

Vandaag de rit nog eens dunnetjes overgedaan. Echter er was vannacht 7 cm sneeuw bijgekomen in onze contrijen.
Door de dooi was het rond 1 uur redelijk schoon op de fietspaden.
Het enigste verschil was dat er driftig geschoven was. Her en der kwam ik rillen sneeuw in bochten en kruisingen tegen.
Geen probleem. Erger werd het in de buurt van Harderwijk waar duidelijk meer sneeuw was gevallen en blijven liggen.
De bomen lieten spectaculair hun sneeuwlast vallen. Soms aangewakkert door windvlagen stoof het alle kanten op.
Op sommige plekken onder die bomen ontstonden hele banen met sneeuw die het sturen een hachelijk zaak maakte.
Het ging zo lekker dat ik bij Nieuw Millingen rechtdoor ben gegaan via Kootwijkerbroek, Barneveld naar huis totaal 60 km gefiets.

Morgen weer?

Week 7

2005-02-21T11:06:00.000-08:00

Een gewone week op het saaie af. Het weekeind was beter.
Veel en hard moeten werken (de griepgolf is een feit dus meer sterfgevallen)
Wel lekker elke dag gefietst. 's morgens kom ik al in het schemer aan en 's avonds is het nog helemaal licht. Dat scheelt alweer accu's bijladen.
In het weekeind wat tochtjes gemaakt. Zaterdag even een rondje V-Harderwijk- Nieuw Millingen-V. 50 km in 90 minuten met hevige hagelbuien en sneeuw. Dat evenaring van mijn prestatie bij de LEL. Het ging gewoon lekker zonder te racen.
Zondag morgen vroeg had ik weer hevig zin in een rondje. In bed bedacht ik dat V-Amersfoort-Spakenburg-V wel leuk zou zijn. Vlak, snel wegdek en er stond weinig wind.
Na de warmingup van 5 km kwam ik niet boven de 21 km/uur. Een platte voorband was de oorzaak. (bij MacDonald Barneveld) Ik zou voor het ontbijt thuis zijn dus het rondje ingekort via Nijkerkerveen (Disco Starlight) en weer een platte voorband. Al bijpompend naar huis.
Daar de banden beken: vol met glas.... Bedankt uitgaand jongvolk! Waarom gooien jullie die trendy flesjes niet gewoon in de glasbak maar op het fietspad?
Deze week 200 km gefiets in bijna 7 uur

Slappe week 6

2005-02-13T07:09:00.000-08:00

Het was te verwachten na zo'n vlotte week komt weer een slappe week.
De benen waren branderig, dik en de knieen pijnlijk. Tot woensdag rustig aan gefiets met laag verzet rond de 25 km/ur.
Donderdag rustdag voor de fiets. Vrijdag vroeg vertrokken van het werk met voor een extra rondje Nijkerk, Ermelo, Voorthuizen. Weer 40 km/uur gereden voor een brommer uit.
Ik heb nu een steekkoppeling op de achteras gemonteerd voor de hondenaanhanger.
Zaterdag was weer een rustdag door sociale verplichtingen.
Zondagmiddag voorzichtig tussen de hagelbuien door een rit gemaakt met de kar er achteraan.
Dat ging jofel. Ik merk niks van de kar. Het zicht in mijn rechterspiegel is helemaal vrij op de weg achter mij. De linkerspiegel is naar beneden gericht en zie ik wat het linkerachterwiel van de kar doet. In totaal ben ik 110 cm breed. De snelheid met hond erin zakt terug tot 25 km/uur. Ik rij dan in het laagste verzet van de naaf en gebruik het hele sortiment van 7 versnellingen van de derailleur.
De hond vind het prachtig!

Vlotte week 5

2005-02-06T09:41:00.000-08:00

Deze week ging lekker progressief. Op het werk was het erg druk, voor het eerst sinds weken.
Elke dag heerlijk gefietst. Woensdag was de accu leeg. Opladen dan maar. Moet je wel de stekker er in doen..... De volgende dag na 5 minuten geen licht meer. Het weer werd zonniger, het fietstempo steeds hoger. Helaas niet te zien op de fietscomputer. Toch maar eens naar gekeken, gewoon een draadje doorgesleten tegen de band. Eerst de batterij vervangen dus alles was gereset.
Reed ik zomaar ineens 57 km/uur dat klopte dus niet al ging het wel lekker vlot. Donderdag de computer opnieuw ingesteld en gekontroleerd met de GPS. Nu is hij wel goed.
Gelijk maar eens de ketting goed schoon gemaakt en opnieuw ingevet. Wat een bagger uit de kettingbuis. De drap bleef maar lopen. Zal ik dat ding maar eens weghalen? Het is net een permanente rem. De bescherming is eigenlijk nihil.
Zaterdag moeten werken. 's Morgens kon ik een grote trekker voor blijven met 40 km/uur.
Wil in naar huis is de rechtervoorband plat. Vlot vervangen voor de rezerveband. Plakke komt maandag wel.
's Avonds nog eens alles uit de kast gehaalt....42 km/uur op de vlakke weg zonder windhulp. De volgende dag mijzelf vrijgegeven omdat na deze krachtraining de bovenbeentjes wel wat zwaar aanvoelde.
In de vroege ochtend een geocache gedaan van 10 km in het kootwijkerzand. Fantastisch!
http://www.geocaching.com/my/

SNEEUWPLOEGEN

2005-01-25T09:56:00.000-08:00

Vandaag net als gisteren weer lekker door de sneeuw kunnen peddelen.
Op het werk aangekomen even lekker sadistisch kunnen gniffelen om het fileleed op de radio.
Ook maar even de gebroken spaak vervangen in het achterwiel. Zondag met te hoge snelheid een verkeersdrempel genomen in Hoevelaken. Ben ik toch maar weer blij met die 'hap' uit het plaatwerk bij het achterwiel. Toch een stuk makkelijker werken zo.

Velomobiel Oliebollentoertocht 2004

2005-01-02T13:49:00.000-08:00

Door de bizarre en avontuurlijke omstandigheden van de Oliebollentocht wil ik

iets vertellen van mijn reis er naar toe en weer terug.

Meestal huldig ik het principe: als het werkt blijf er dan vanaf. In dit

geval betekent dat: ga niet zitten sleutelen aan je fiets voordat je een

grote tocht moet maken. Zeker niet als alles nog probleemloos werkt.

Gaat er uitgerekend in de week voor de Oliebollentocht 2004 van alles mis,

dat zul je net zien.



Net na 5 december afspraak gemaakt om de fiets  te beplakken met 3 m2 geel

folie. De werkzaamheden duurden twee dagen en zouden ruim voor kerst klaar

zijn. Dat liep dus uit door andere drukke werkzaamheden.

Daarna reed ik bij de eerste proefrit 3 maal lek binnen 50 km(voor het

eerst!). Tevens waren twee spaken gebroken in het achterwiel. Bij het

demonteren van het achterwiel bleek de kettingbuis ook zwaar vervuild. Gezien

de kettingbuisperikelen op het forum van enkele weken geleden, meende ik daar

maar wat aan te moeten doen. Even een langere en dikkere tyleenslang er onder

gemaakt. Alleen koud buigt het niet zo lekker. Bovendien had ik vergeten de

uiteinden uit te buigen. Een oorverdovend geratel uit het vooronder was mijn

deel tijdens de OBT.

Daarna was de verlichting aan de beurt. Een halogeen 12V/20 watt moest de

gloeispijker aan de voorkant vervangen. Dat was een misrekening, het

koplamphuis is wel enorm groot maar er is geen ruimte om te werken zonder de

hele neuskegel los te maken. Maar even laten zitten dus.



Maandag na kerst op weg naar huis bleken alle batterijen het voor gezien te

houden. In het donker thuis nog het een en ander vervangen. Deze last minute

aanpassingen wreekten zich de volgende dag.



‘s Nachts onrustig geslapen. Ik droomde dat het afgebroken draadeind van de

oude spaak nog in de nippel zat en door de nieuwe spaak verder naar binnen

was gegaan. Mijn angst was groot voor een lekke band onderweg. Waar je je al

niet druk over kan maken in bed!

De volgende ochtend om 8 uur vertrokken vanuit Voorthuizen in een spierwitte

wereld. De sneeuwvlokken werden horizontaal gejaagd door de stevige wind. Een

op maat geknipte poncho moest het gat boven in mijn afdekzeiltje

sneeuwbestendig maken. De capuchon paste  precies rond mijn helm zodat ook

mijn gezicht en nek goed beschermd waren. Mountainbike overschoenen aan. Het

geheel zag er misschien niet uit maar ik zat als een prins in mijn badkuip op

wielen: warm en droog de hele weg!

Zelfs de handschoenen gingen na enkele kilometers uit en de mouwen opgerold.



POK! Wat was dat voor een tik? Snel realiseerde ik me dat mijn Cateye EL500

weg was. Niet goed vastgemaakt de vorige avond (Sic!) Zoeken in de sneeuw en

het donker was onbegonnen werk. De tijd drong, na 10 minuten speuren besloot

ik verder te rijden. Zuinig zijn met de koplamp (voor de terugweg) alleen met

een klein positielichtje voor en achter mijn weg vervolgd.

Moet ik nog vermelden dat mijn fietscomputer al bij de eerste 100 meter de

geest gaf? Lijkt me niet nodig.



Ondanks het ploegen door de sneeuw met drie sporen kon ik er goed de gang in

houden. De open wielkasten van mijn Alligt spuugden regelmatig grote brokken

ijs weg. De grote diameter kettingbuis was ook goed merkbaar. Vuil en ijs

kregen geen kans om op te hopen in de buis en het trappen te vertragen.

Alleen de 3 SRAM versnellingen weigerden dienst. De gripshifts schakelden wel

maar het kettinkje bij het wiel bleef stug op zijn plaats. Met wat gemorrel

kreeg ik hem in de middelste versnelling, daar heb ik hem de hele dag in

gereden.



Eenmaal de brug over bij Nijkerk de polder in kreeg ik eindelijk, letterlijk,

wind in de rug. De rit naar Almere verliep voorspoedig.  Om even voor 10 uur

had ik het kanaal bereikt. Daarna heb ik nog 3 kwartier door de verzetswijk

gekruist om dat de scouting groep onvindbaar leek. Buurtbewoners wisten het

niet, borden verwijzen alleen naar het park. Met spoorzoeken in de smeltende

sneeuw kon ik driewielers volgen tot de onmiskenbare geel/wit/reflectie van

velomobielen mij door de bomen de richting wees van de Hannie Schaftgroep.

KOFFIE met taart en stroopwafels maakten mij weer mens.



DE TOCHT

Wat valt er te vertellen van de tocht zelf? De start was wat later omdat er

nog velen niet waren aangekomen. Ik hoorde dat er zelfs iemand te water

geraakt was onderweg. Buiten stonden een recordaantal velomobielen uit alle

windstreken, zelfs uit het buitenland. Deze waren merendeel in/op auto’s en

aanhangers gekomen.

Grappig was de opgetrommelde ploeg van TV-Flevoland. Toen:gaan met die

banaan! Achter Frans van Schoot aan hobbelen door Almere richting het Gooi.

De geplande route over Muiden is wat ingekort door tijdgebrek. Om 13:00 uur

moesten we voor de lunch in de uitspanning Oud Valkeveen zijn. Onderweg

maakte we diverse stops om te hergroeperen. Daarvan werd driftig gebruik

gemaakt om plaspauses te nemen of vele foto’s en filmopnames te maken. Ikzelf

besloot te genieten van de aanblik van zoveel velomobielen en de aandacht van

de voorbijgangers. De camera bleef in zijn tas. Na een boterham met koffie

opmaken voor de groepsfoto’s. Daarna bleef ik wat achterin. Het tempo ligt

daar stukken hoger maar het uitzicht is fantastisch met die slang van

bontgekleurde velomobielen door het prachtig gekleurde landschap in een

ondergaande zon.

Een verre regenbui trok een regenboog die driftig werd gefotografeerd.

Bij de aankomst bij het scouting gebouw was het een warm welkom van

achterblijvers. Een rode Mango-rijder zorgde nog voor spektakel door in een

30 cm diepe plas te duiken en doornat te worden. Gelukkig was de verwarming

dichtbij en hulp voorhanden door aanbieden van droge kleding.



Na wat oliebollen, 2 koppen heerlijk dikke soep en nog een stuk taart van

Loes van Schoot vond ik het verstandig om toch maar met de terugtocht aan te

vangen. Jammer van de ‘gezellig dikke’ nasfeer in het dampige lokaal met

etende en verhalende velomobilisten.

Ik moest mijn voordeel doen met het laatste restje daglicht. Ik wilde in elk

geval Almere uit zijn voor het donker. Het was wel volle maan en nagenoeg

onbewolkt maar dat ging nog even duren voordat ik daar profijt van kon

hebben. Ik hoopte dat de sneeuw ook nog wat reflectie zou geven zodat ik in

elk geval de weg kon zien.

De koplamp was inmiddels volledig dood. Ik wilde de accu ook niet onnodig

ontladen. Licht had ik er toch niet van. Voor de zichtbaarheid moest ik maar

vertrouwen op de reflectiestippen op de voorkant. De kleine Cateye 300 gaf

net voldoende licht om de contouren van de weg te herkennen. Bij

tegenliggende auto’s moest ik soms hevig in de ankers omdat ik verblind werd.

Eenmaal op de dijk ging het aardig goed. Toen maakte ik een cruciale fout! Ik

dacht in plaats van de bekende weg de polder in, een stuk af te kunnen

snijden langs het water door Flevonatuur. Dit pad werd na 100 meter al een

soort schelpenpad. Hier had ik moeten omkeren. Zonder de kaart eerst te

raadplegen dook ik een, niet ongevaarlijk, glibber en glij avontuur tegemoet.

Met de Petzel hoofdlamp erbij (die had ik nog in mijn tas gevonden voor

noodgevallen als deze) had ik de grootste moeite de fiets op de weg te houden

als die er al was. Telkens moest ik uitstappen om mijn banaan in het

aardedonker over besneeuwde dijken te duwen of uit diepe ijzige plassen naast

de weg te trekken.

Is het nu gek als ik beweer dat ik het leuk vond? Ik had geen moment het idee

dat het echt mis zou gaan. Konijnen vlogen verschrikt voor mijn wielen weg.

De opkomende maan, het stille besneeuwde landschap…. De waanzin was over mij

gekomen na zo’n inspannende dag.

Weer terug in de bewoonde wereld onder de Nijkerksebrug zag ik een bekend

schijnsel naderen van een andere velomobiel. Ik ken zijn naam niet maar hij

moest naar Nijmegen. Eigenlijk had ik zijn spoor vanmorgen al verwacht op de

brug, maar hij bleek een dag eerder gekomen te zijn.

Samen zijn we vlotjes door Nijkerk naar Voorthuizen gereden. Zijn lamp was zo

sterk dat hij onder mijn fiets door de weg voor mij verlichte. Op de kruising

bij restaurant  de Punt in Voorthuizen scheidden onze wegen. Tot volgend jaar

in Nijmegen op de OBT 2005!



Om 7 uur thuis gekomen was ik niet eens moe (dat kwam de volgende dag), geen

spierpijn, geen koude ledematen. Lekker douchen wat drinken en goed slapen.

Ongeveer 150 km gefietst, soms afzien maar enorm plezier gehad en genoten.

Geen schade aan de kuip ondanks al het gemartel in de bush. Wel weer direct

lek gereden de volgende morgen op weg naar het werk. De luxeon lamp is niet

meer gevonden. Alsof het zo bedoeld was liep ik dezelfde dag al tegen een

dubbele halogeen Mirageset aan. Omdat het een testexemplaar was van de

fietswinkel kreeg ik hem voor een schappelijk prijsje. Mijn dag was weer

helemaal goed!